Bus Palladium: Studio KO, Paris’te kulüp mirasını otele taşıdı

Studio KO’nun tasarladığı Bus Palladium oteli, 10 Nisan 2026’da Paris’in Pigalle semtinde açıldı. Rue Pierre Fontaine’deki proje, 1965’te kurulan ve 2022’de kapanan gece kulübünün adresine yeni bir işlev kazandırıyor. Altı kat boyunca yükselen ve dört yeraltı katına uzanan yapıda 35 oda ve süitin yanı sıra restoran, bar, çatı alanı ve kulüp bulunuyor. Tasarım, eski mekânı aynen yeniden kurmak yerine onun müzik ve gece hayatıyla ilişkisini yeni yapının parçalarına taşıyor.

Yapının geçmişi nasıl yorumlandı?

Designboom’un aktardığına göre eski bina; tuğla, taş, beton ve metalin bir arada kullanıldığı bir yapıydı. Ancak planlanan yeni düzenlemeyi ve ilaveyi taşıyabilecek durumda olmadığı için yıkıldı. Studio KO, tarihî yapıyı fiziksel olarak koruyamasa da eski girişlerin ritmini ve tuğla yüzeyleri hatırlatan yatay çizgileri yeni cephede yeniden kullandı.

Sokağa bakan yüzeyde kumlanmış beton tercih edildi. Beton karışımındaki agregalar, çevredeki Haussmann dönemi taş yapıların sıcak tonlarına gönderme yapıyor. Projenin yeraltındaki hacmi ise 14 metre derinliğe inen bir kazıyla oluşturuldu. Böylece yeni yapı, geçmişin izlerini mevcut duvarları koruyarak değil; cephe düzeni, malzeme seçimi ve mekân atmosferi üzerinden sürdürüyor.

İç mekânda zıt dokular ve müzik izleri

Odaların karakteri, sert ve yumuşak yüzeylerin aynı ortamda karşılaştırılmasıyla kuruluyor. Beton tavanlar ile mantar kaplı duvarlar temel bir arka plan oluştururken renkli halılar, aynalar ve fitilli kadife perdeler bu yüzeyleri farklı bir ölçekte ele alıyor. Banyoların yarı saydam tül perdelerle ayrılması da mahremiyet ile görünürlük arasında değişken bir sınır yaratıyor.

Müzikle kurulan bağ, odalarda kullanılan nesnelerin biçimine ve işlevine dağılmış durumda: anahtarlar eski amplifikatörleri, kapı kolları mikrofon ızgaralarını hatırlatıyor; ahşap hoparlörlerse konukların otelin müzik listelerini dinlemesine imkân veriyor. Bazı şeffaf komodinlerin içinde sanat eserleri, kasetler, kitaplar ve minyatür otobüsler sergileniyor. Dalí Süiti’nde modüler bir De Sede DS-600 kanepe, aynalı bir girinti ve neon tabelaya bakan balkon, 1970’ler referanslarını belirginleştiriyor. Sanat yönetmeni Caroline de Maigret’in müzik, koku ve personel üniformaları üzerinden katkı sunduğu da belirtiliyor.

Restoran ve kulüp programı

Restoranın merkezinde cam bir hacmin içine yerleştirilmiş bitkili bir alan bulunuyor. Oturma düzenleri bu bölümün çevresine yerleşirken, duvarlardan biri James Arch’ın tarihî koleksiyonunu da içeren binden fazla plakla kaplanmış. Plak barındaki konsol DJ performanslarında kullanılabiliyor; böylece restoranın yemek işlevi müzik programıyla birleşiyor.

Yeraltındaki kulüp ve canlı sahne, eski Bus Palladium’un gece hayatı kimliğini yeni otel programına bağlıyor. Projede konaklama, yeme içme ve müzik aynı adreste bir araya geliyor. Mutfakta şef Valentin Raffali’nin mevsimlik ürünlere ve mümkün olduğunca yerel, doğrudan tedarik edilen malzemelere dayalı bir yaklaşım benimsediği aktarılıyor.

Mimarlık ve görselleştirme ekipleri için anlamı

Proje, mevcut yapının korunamadığı bir dönüşümde mimari hafızanın cephe çizgileri, malzemeler ve belirli nesneler aracılığıyla nasıl aktarılabileceğini gösteriyor. Mimarlar ve iç mimarlar için işlevlerin aynı yapıdaki ilişkisi kadar, restoran ve otel odalarında farklı dokuların nasıl karşı karşıya getirildiği de incelenebilir. Archviz ekipleri bu yaklaşımı görselleştirirken beton, tekstil, yansıtıcı yüzey ve yarı saydam bölmelerin mekânsal etkilerine odaklanabilir.

Kaynakta kullanılan yazılım, donanım, lisans veya dosya uyumluluğuna dair bilgi bulunmuyor. Bu nedenle proje özelinde teknik gereksinim çıkarmak mümkün değil; benzer işlerde ekiplerin malzeme ve ışık kararlarını kendi donanım ve araç uyumluluklarıyla ayrıca sınaması gerekir.