Unreal Engine’de Runtime Virtual Texturing: Mimari sahneler için kurulum rehberi

Unreal Engine’in resmi dokümantasyonunda anlatılan Runtime Virtual Texturing (RVT), doku verisini ihtiyaç duyuldukça GPU’da oluşturan ve geniş yüzeylerdeki gölgelendirme bilgisini önbelleğe alan bir yöntem. Mimari görselleştirme projelerinde özellikle Landscape yüzeyleri, araziye oturan materyaller ve spline’larla çalışırken değerlendirilebilir. Aşağıdaki adımlar Epic’in RVT kurulum dokümanlarına dayanıyor. Dokümanlar genel kurulum için tek bir Unreal Engine sürümünü hedeflemiyor; ancak uyumluluk notunda eski “Base Color, Normal” materyal türünün UE 4.23’te bulunduğu, UE 4.24’te ise başka bir türe otomatik dönüştürüldüğü belirtiliyor.

RVT hangi sahnelerde anlamlı?

RVT; karmaşık, katmanlı veya prosedürel materyallerin geniş yüzeylere uygulanmasında kullanılabilir. Resmî dokümantasyonda Landscape gölgelendirmesi, Landscape Splines, mesh’ler üzerindeki decal benzeri materyaller ve araziyle nesnelerin harmanlanması öne çıkan kullanım alanları arasında. Sistem, gölgelendirme verisini büyük alanlarda saklayabildiği için dış mekân sahnelerindeki arazi ve benzeri yüzeylerde iş akışına katkı sağlayabilir.

RVT’yi Streaming Virtual Texturing (SVT) ile karıştırmamak gerekir. Her iki yöntem de büyük doku çözünürlükleri ve verinin ihtiyaç oldukça belleğe alınmasıyla ilişkilidir. Ancak RVT’nin texel verisi çalışma sırasında GPU tarafından üretilirken SVT verisi diskte hazırlanıp yüklenir. Epic, SVT’yi ışık haritaları ve sanatçıların hazırladığı büyük, ayrıntılı dokular gibi üretilmesi zaman alan veriler için uygun bir seçenek olarak tanımlıyor.

RVT kurulumu: beş temel adım

1. RVT varlığı oluşturun. Content Browser’da Add New düğmesini ya da sağ tık menüsünü kullanın; Materials & Textures kategorisinden Runtime Virtual Texture seçeneğini açın. Bu varlık, sahnedeki hacimlerle ve RVT’ye veri yazan ya da buradan veri okuyan materyallerle bağlantıyı kurar. Varlığı açarak boyut, tile boyutu ve desteklenecek Material Attributes türünü yapılandırın.

2. Sahneye bir Runtime Virtual Texture Volume ekleyin. Hacim, oluşturduğunuz RVT varlığını sahneye yerleştirir. Dokümantasyonda hacmi Modes panelinden ekleme veya Place Actors panelinden sahneye sürükleme adımları yer alıyor. Hacim, verisi RVT’ye yazılacak aktörü kapsamalı; bu aktör çoğunlukla Landscape ya da arazi benzeri bir yüzeydir.

3. Hacmi kaynağın sınırlarına göre ayarlayın. RVT Volume seçiliyken Details panelindeki Transform from Bounds bölümünde Source Actor alanını kullanarak ilgili aktörü seçin. Ardından Set Bounds düğmesi hacmin konum, ölçek ve dönüşünü aktöre göre düzenlemeye yardımcı olur. Başka bileşenler de RVT’ye yazacaksa, hacmin bunları kapsadığını yeniden kontrol edin.

4. Materyali yazma ve örnekleme için hazırlayın. Materyaldeki Runtime Virtual Texture Output ifadesi RVT’ye veri yazmak için, Runtime Virtual Texture Sample ifadesi ise atanmış varlıktan veri okumak için kullanılır. RVT’ye veri yazacak bileşenlerin materyalleri Virtual Texture materyal alanını kullanmalı veya uygun RVT Material Expressions içermelidir. Ayrı bir materyal örneğinde varlığı değiştirmek için Runtime Virtual Texture Sample Parameter kullanılabilir; seçilen varlığın materyal türü, parametre düğümündeki türle eşleşmelidir.

5. Bileşen atamalarını doğrulayın. Bileşenin Details panelindeki Render to Virtual Textures dizisine ilgili RVT varlığını ekleyin. RVT’ye yazan veya buradan örnekleyen bileşenler hacmin sınırları içinde olmalı. Ayrıca RVT varlığının sahnede bir hacme atanması ve materyalin doğru hazırlanması gerekir; bu koşullardan biri eksikse beklenen veri akışı kurulmayabilir.

Materyal türü ve ışık haritası seçenekleri

RVT varlığında seçilen Material Type, saklanacak veri türünü belirler. Aşağıdaki seçenekler dokümantasyonda listelenmiştir; bunlar her proje için önerilen ayarlar değil, farklı veri ihtiyaçlarına yönelik türlerdir.

YCoCg kodlaması, temel renk verisindeki yumuşak geçişlerde görülebilen renk kayması ve bantlanma gibi sorunları azaltmaya yardımcı olabilir. Bunun bedeli, dokümantasyona göre yüzde 25 ek bellek kullanımı ve sanal doku verisini örnekleyip çözümlemede ek performans maliyetidir. Bu nedenle türü seçerken yalnızca görsel kaliteyi değil, bellek ve performans etkisini de göz önünde bulundurun.

Sanal doku ışık haritaları için destek, Project Settings › Engine › Rendering yolundaki Enable virtual texture lightmaps ayarından etkinleştirilebilir. Epic, bu özelliğin ışık haritası bake’lerinin akış performansı ve kalitesine katkı sağlayabileceğini belirtiyor. r.IncludeNonVirtualTexturedLightmaps sanal olmayan ışık haritalarının üretilip kaydedilmesini kontrol eder. r.VT.EnableLossyCompressLightmaps ise ışık haritalarında kayıplı sıkıştırmayı açar; dokümantasyon bu seçeneğin ışık haritası dokularında kaliteyi düşürdüğünü not ediyor.

Mimari görselleştirme iş akışı ve sık yapılan hatalar

RVT, özellikle geniş peyzaj yüzeyleri, Landscape materyalleri ve araziyle bütünleşmesi gereken sabit bileşenler içeren mimari sahnelerde değerlendirilebilir. Landscape ve Landscape Splines’ın yanı sıra Static Mesh ve Instanced Static Mesh bileşenleri uygun adaylar arasında gösteriliyor. Buna karşılık iskeletli ve animasyonlu mesh’ler iyi adaylar değil. RVT içeriği her karede bütünüyle güncellenmediğinden, sisteme yazan nesnelerin genellikle Static olması bekleniyor.

Sık karşılaşılan kurulum hataları şunlardır:

• RVT Volume’un yazan veya örnekleyen bileşenleri kapsamaması.

• Materyali hazırlamadan ya da bileşene doğru RVT varlığını atamadan sonuç beklemek.

• Hareketli ve animasyonlu mesh’leri düzenli olarak yenilenen bir gölgelendirme önbelleği gibi kullanmak.

• YCoCg seçeneğini ek bellek ve örnekleme maliyetini hesaba katmadan tercih etmek.

• Kayıplı ışık haritası sıkıştırmasının kalite üzerindeki etkisini göz ardı etmek.

Sahne materyalinde Virtual Texture Feature Switch ile sanal doku desteklenmeyen platformlar için alternatif bir yol kurulabilir. Uygulamada önce RVT varlığı, hacim sınırları, materyal düğümleri ve bileşen atamalarını ayrı ayrı kontrol edin. Ardından kendi sahnenizde görsel sonucu ve performansı karşılaştırın. Dokümantasyon belirli bir donanım gereksinimi veya her proje için geçerli tek bir ayar değeri vermediğinden, seçimleri proje koşullarına göre doğrulamak önemlidir.